Mera doosra khat

Beste Aisha,

Het is vandaag best warm en ik had weer zin om je een brief te schrijven.

Ook al weet ik nog best veel dingen niet over jou, zoals wat je grappig vindt, waar je echt in geïnteresseerd bent en hoe je over bepaalde dingen denkt, heb ik wel het gevoel dat wij een goede klik hebben. Het voelt gewoon makkelijk om met jou te praten.

Ik dacht dat het misschien leuk is als ik in de eerste paar brieven wat meer over mezelf vertel. Dan krijg je langzaam een beter beeld van wie ik ben en wat voor persoon ik ben. En later mag jij natuurlijk ook wat brieven terugschrijven, zodat ik jou steeds beter kan leren kennen.

Een van de grootste dingen waar ik in mijn leven mee bezig ben, is arts worden. Ik heb daar best veel voor opgeofferd en veel tijd en energie in mezelf gestoken. Ik wilde eigenlijk al vanaf dat ik klein was arts worden, maar eerlijk gezegd wilde mijn moeder het misschien nog wel liever dan ik.

Ik was altijd wel redelijk goed op school en haalde meestal prima cijfers. Toch wilde ik aan het einde van de middelbare school opeens iets anders doen. Ik koos uiteindelijk voor rechten, en mijn moeder was daar niet bepaald blij mee. Volgens mij hebben Pakistaanse ouders soms een soort obsessie met het idee dat hun kinderen per se arts moeten worden.

Ik koos rechten omdat ik altijd veel interesse heb gehad in schrijven en debatteren. Op de middelbare school deed ik mee aan debatwedstrijden, zelfs in het buitenland. Dat vond ik echt leuk. Het gaf me veel zelfvertrouwen en ik leerde daardoor ook allerlei interessante mensen kennen.

Ik schreef ook voor de schoolkrant. Dat vond ik misschien nog wel het leukste, vooral omdat ik altijd onderwerpen koos waar mensen verschillende meningen over hadden. Ik vond het juist leuk om iets controversieels te schrijven en daarna te kijken hoe mensen erop reageerden.

Ik heb eigenlijk een hele leuke tijd gehad op de middelbare school en heb nog steeds veel vrienden uit die tijd die ik regelmatig zie.

Toen ik aan mijn rechtenopleiding begon, ging het eigenlijk gewoon goed. Ik haalde goede cijfers en had er niet echt moeite mee. Maar toch kwam ik er vrij snel achter dat ik dit niet de rest van mijn leven wilde doen.

Ik wilde uiteindelijk iets doen waarbij ik echt iets voor andere mensen kon betekenen. En steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik dat beter als arts zou kunnen doen.

Dus heb ik meegedaan aan het toelatingsexamen in Leiden. Gelukkig werd ik aangenomen. Ik moet nog ongeveer vier tot vijf jaar studeren voordat ik officieel arts ben, maar ik vind het nu al echt leuk. Ik heb daardoor ook steeds meer het gevoel dat ik uiteindelijk de juiste keuze heb gemaakt.

Ik werk daarnaast best veel in een huisartsenpraktijk en het leukste vind ik eigenlijk het contact met de patiënten. Vooral oudere patiënten zijn soms echt geweldig. Ze zeggen soms de meest onverwachte dingen en daar kan ik dan de rest van de dag om lachen.

Als wij later samen zijn, heb je in ieder geval geen dokter meer nodig. Hoewel ik natuurlijk nog lang niet alles weet, zal ik voor jou alles opzoeken en proberen te begrijpen.

Ik zal je in de volgende brief weer wat meer over mezelf vertellen. Misschien schrijf ik dan over mijn hobby’s, waar ik veel over nadenk en de dingen die ik belangrijk vind in het leven.

Zodat je mij beetje bij beetje beter leert kennen.